بهنود

مسعود بهنود حقی بر گردن ما دارد. کتابهای او نقش موثری در کم کردن فاصله نسل های جوان ما از تاريخ معاصر و آموزه های آن دارد. حتی قشر تحصيلکرده ما ارتباط کمی با کتاب و کتابخوانی به طور عام و تاريخ معاصر به طور خاص دارد. کتابهای بهنود با آن نثر روان و سليس او و همچنين استفاده از قالب داستان برای شرح گوشه ای از تاريخ، جايگاه در خور توجه خود را داشته است. به تعبيری بهنود می داند که برای ذايقه ايرانی چگونه بنويسد. از طرفی تاثير نگرفتن نوشته هاي او از اغراض سياسی به او جايگاهی خاص بخشيده است. خوی و روش معتدل او (حتی اينروزها که دور از وطن بسر می برد)، بر ارج نوشته ها و تحليل هايش می افزايد. به اين نوشته اش با عنوان "سواحل لاجوردين" که در عين سادگی و کوتاهی به شرح خوی پوپوليستی می پردازد مراجعه کنيد. خالی از لطف نيست! شايد اين اقدام شروعی باشد برای مخاطب قرار دادن بخش های ديگری از جامعه ايران، بخشی که باز هم ارتباط کمتری با مطالعه و تحليل و امثالهم دارندو برای انتقال مفاهيم به آنها بايد زبان آنرا جستجو کرد. زبانی که اصول گرايان با آشنايی با آن توانستند اقشاری از مردم را همراه با برنامه های خود کنند. برنامه های که از بعد مطالعاتی نيز برخوردار نبودند. ه